1. Στόχος της αξιολόγησης

Αυτή η αξιολόγηση ελέγχει αν μπορείς να σχεδιάζεις και να λειτουργείς επαγγελματικά το Kubernetes ως πλατφόρμα. Η έμφαση δεν βρίσκεται πλέον σε μεμονωμένα manifests, αλλά στην αρχιτεκτονική, στις αρμοδιότητες, στη δυνατότητα upgrade, στο observability, στο autoscaling, στο GitOps, στο multi-tenancy, στην αξιολόγηση Operators, στα backup, στο disaster recovery και στη διαχείριση κόστους.

Μετά την αξιολόγηση πρέπει να είναι σαφές ότι μπορείς να:

• αξιολογείς αντικειμενικά το Managed, το Self-managed και το Hybrid Kubernetes,
• σχεδιάζεις την αρχιτεκτονική του cluster και των Node Pools για πολλές ομάδες,
• αντιμετωπίζεις τα add-ons της πλατφόρμας ως προϊόντα με υπευθύνους, εκδόσεις, SLOs και διαδρομές upgrade,
• σχεδιάζεις upgrades λαμβάνοντας υπόψη API deprecations, CRDs, webhooks, add-ons και Nodes,
• περιγράφεις το observability ως σύστημα SLOs, alerts και runbooks,
• διαχωρίζεις σαφώς το GitOps από το CI/CD,
• σχεδιάζεις multi-tenancy με Namespaces, RBAC, quotas, LimitRanges, NetworkPolicies και Pod Security,
• αξιολογείς λειτουργικά Operators και CRDs,
• διατυπώνεις ένα μοντέλο backup και disaster recovery που μπορεί να δοκιμαστεί,
• εντοπίζεις με διαφάνεια τις πηγές κόστους και τα μέτρα rightsizing.

2. Προϋποθέσεις και επιτρεπόμενοι πόροι

Χρειάζεσαι:

• όχι απαραίτητα πλήρες production cluster,
• πρόσβαση σε ενδεικτικά manifests ή σε lab,
• προαιρετικά kubectl, Helm και Kustomize,
• περιβάλλον επεξεργασίας κειμένου για έγγραφα αρχιτεκτονικής και runbooks.

Επιτρέπονται:

• η επίσημη τεκμηρίωση Kubernetes,
• το υλικό του εργαστηρίου,
• οι προσωπικές σου σημειώσεις,
• διαγράμματα, πίνακες και πίνακες αποφάσεων.

Δεν επιτρέπονται:

• συστάσεις προϊόντων χωρίς τεκμηρίωση και ανάλυση κινδύνων,
• γενικεύσεις όπως «το Managed είναι πάντα καλύτερο» ή «τα Namespaces παρέχουν πλήρη απομόνωση»,
• σχέδιο backup χωρίς δοκιμή restore,
• σχέδιο GitOps στο οποίο το CI διατηρεί μόνιμα δικαιώματα cluster-admin.

3. Σενάριο

Ένας οργανισμός θέλει να λειτουργεί το Kubernetes ως εσωτερική πλατφόρμα για πολλές ομάδες προϊόντων. Υπάρχουν τρία περιβάλλοντα:

• dev,
• staging,
• production.

Δεδομένα του σεναρίου:

• 12 ομάδες προϊόντων,
• 40 έως 60 microservices,
• αρκετά workloads που βασίζονται σε workers,
• 5 stateful υπηρεσίες με PVCs,
• ρυθμιζόμενα δεδομένα σε συγκεκριμένα Namespaces,
• κεντρικά add-ons πλατφόρμας,
• GitOps ως μοντέλο επιθυμητής κατάστασης,
• CI/CD με δημιουργία images, tests και scans,
• απαιτήσεις για εξωτερικό DNS και πιστοποιητικά,
• απαιτήσεις ασφάλειας και audit,
• μηνιαίοι κύκλοι releases,
• προγραμματισμένα Kubernetes minor upgrades κάθε τρίμηνο,
• απαίτηση ορατότητας του κόστους ανά ομάδα.

Η πλατφόρμα πρέπει να υποστηρίζει upgrades, observability, αποδοτική χρήση κόστους, πολλούς tenants και ανάκαμψη.

4. Αναμενόμενη υποβολή

Υπόβαλε φάκελο ή αρχείο με τα εξής αρχεία:

03-professional-submission/
  answers.md
  platform-blueprint.md
  operating-model.md
  node-pool-sizing.md
  addon-matrix.md
  upgrade-runbook.md
  observability-slo.md
  autoscaling-review.md
  gitops-flow.md
  tenant-standard.md
  operator-review.md
  dr-runbook.md
  cost-review.md
  handover.md

Τα έγγραφα μπορούν να περιέχουν πίνακες, διαγράμματα Mermaid, λίστες ελέγχου και σημειώσεις αποφάσεων. Σημασία έχει ένα δεύτερο άτομο να μπορεί να κατανοήσει τις αποφάσεις για την πλατφόρμα, τους κινδύνους και τις λειτουργικές διαδικασίες.

5. Μέρος Α: Ερωτήσεις Professional

Απάντησε στις ερωτήσεις με βάση το σενάριο.

1. Ποιες αρμοδιότητες διακρίνουν το Managed Kubernetes από το Self-managed Kubernetes;
2. Πότε είναι χρήσιμο ένα κοινό cluster και πότε είναι προτιμότερο ξεχωριστό cluster ανά περιβάλλον ή κρισιμότητα;
3. Ποια Node Pools θα διαχώριζες για τυπικές εφαρμογές, CPU workers, stateful workloads και add-ons συστήματος;
4. Ποια add-ons ανήκουν στο πρότυπο της πλατφόρμας και γιατί χρειάζονται υπεύθυνο, SLO και διαδρομή upgrade;
5. Γιατί ένα Kubernetes upgrade αποτελεί διαδικασία αλλαγής και όχι απλώς μια εντολή;
6. Ποιοι κίνδυνοι προκύπτουν κατά τα upgrades από API deprecations, CRDs και Admission Webhooks;
7. Τι περιλαμβάνει το observability πέρα από dashboards;
8. Πώς συνδέονται Requests, HPA, VPA, Cluster Autoscaler, KEDA και κόστος;
9. Γιατί το CI δεν πρέπει να έχει μόνιμα εκτεταμένα δικαιώματα στο cluster;
10. Γιατί ένα Namespace από μόνο του δεν επαρκεί για multi-tenancy;
11. Ποιους κινδύνους εισάγουν οι Operators και τα CRDs στη λειτουργία της πλατφόρμας;
12. Γιατί ένα backup χωρίς δοκιμασμένο restore δεν αποτελεί αξιόπιστο σχέδιο disaster recovery;

6. Μέρος Β: Platform blueprint

Δημιούργησε τα platform-blueprint.md και operating-model.md.

Εργασία B1: Αρχιτεκτονική στόχος

Περιέγραψε μια αρχιτεκτονική στόχο με:

• μοντέλο cluster για dev, staging και production,
• διαχωρισμό περιβαλλόντων,
• στρατηγική Availability Zones,
• αρμοδιότητες των ομάδων platform, εφαρμογών, security και operations,
• μοντέλο Ingress/Gateway,
• μοντέλο DNS και πιστοποιητικών,
• βασικό μοντέλο storage και backup,
• GitOps ως μοντέλο επιθυμητής κατάστασης,
• προσέγγιση observability και alerting,
• Labels κόστους και showback.

Εργασία B2: Αξιολόγηση Managed, Self-managed και Hybrid

Δημιούργησε πίνακα αποφάσεων.

Διατύπωσε σύσταση για το σενάριο. Η σύσταση πρέπει να περιλαμβάνει τις αντισταθμίσεις και τις αποφάσεις που παραμένουν ανοιχτές.

Εργασία B3: Node Pools και sizing

Δημιούργησε το node-pool-sizing.md με τουλάχιστον τέσσερα Node Pools:

Συνυπολόγισε:

• την επιβάρυνση από DaemonSets,
• τα kube-reserved και system-reserved,
• εφεδρική χωρητικότητα για rollouts,
• αστοχία Node και ζώνης,
• πυκνότητα Pods,
• διαθέσιμο χώρο διευθύνσεων IP,
• cloud quotas για compute, volumes, load balancers και firewall rules,
• κριτήρια διακοπής της κλιμάκωσης.

Εργασία B4: Πίνακας add-ons

Δημιούργησε το addon-matrix.md με τουλάχιστον τα εξής add-ons:

• CNI,
• CSI,
• CoreDNS,
• Ingress ή Gateway Controller,
• Metrics Server,
• observability stack,
• GitOps Controller,
• Policy Engine,
• εργαλείο backup,
• cert-manager ή αντίστοιχο μοντέλο πιστοποιητικών.

Για κάθε add-on τεκμηρίωσε:

• τον σκοπό,
• τον υπεύθυνο,
• την κρισιμότητα,
• την έκδοση και τη διαδρομή upgrade,
• το SLO ή τον λειτουργικό στόχο,
• τα σημαντικά metrics ή events,
• τη σημασία του για backup ή restore,
• την επίδραση γνωστών αστοχιών.

7. Μέρος Γ: Runbooks λειτουργίας και κύκλου ζωής

Εργασία C1: Upgrade runbook

Δημιούργησε το upgrade-runbook.md για ένα Kubernetes minor upgrade.

Απαιτούμενες ενότητες:

1. τρέχουσα έκδοση και έκδοση στόχος,
2. έλεγχος version skew,
3. έλεγχος API deprecations σε manifests, Helm charts και Kustomize overlays,
4. έλεγχος CRDs και webhooks,
5. συμβατότητα add-ons,
6. backup και σημείο restore,
7. δοκιμή σε test cluster ή staging,
8. upgrade του Control Plane,
9. έλεγχος add-ons,
10. upgrade των Node Pools με cordon και drain,
11. smoke tests,
12. κριτήρια διακοπής,
13. σχέδιο ανάκαμψης,
14. τελική αναφορά.

Ανάφερε τουλάχιστον πέντε συγκεκριμένα κριτήρια διακοπής.

Εργασία C2: Observability και SLO

Δημιούργησε το observability-slo.md για την ενδεικτική εφαρμογή checkout-api και για components της πλατφόρμας.

Τεκμηρίωσε:

• Service Level Objective,
• Service Level Indicators,
• metrics,
• logs,
• traces,
• Kubernetes Events,
• dashboards,
• alerts,
• συνδέσμους προς runbooks,
• χρόνο διατήρησης δεδομένων,
• διαδρομή on-call ή escalation.

Τα σήματα πλατφόρμας πρέπει να καλύπτουν τουλάχιστον API Server, CoreDNS, Ingress/Gateway, Nodes, PVC/CSI και GitOps.

Εργασία C3: Αξιολόγηση autoscaling

Δημιούργησε το autoscaling-review.md για μια εφαρμογή workers που βασίζεται σε ουρά.

Αξιολόγησε:

• CPU/Memory Requests,
• HPA,
• VPA,
• Cluster Autoscaler,
• Karpenter ή αντίστοιχο μηχανισμό δημιουργίας Nodes,
• KEDA με βάση το μήκος της ουράς,
• κίνδυνο ταλαντώσεων,
• αύξηση κόστους,
• ελλιπή ή λανθασμένα metrics,
• μέγιστο αριθμό replicas και όρια προϋπολογισμού.

8. Μέρος Δ: Διακυβέρνηση, GitOps, disaster recovery και κόστος

Εργασία D1: Ροή GitOps και CI/CD

Δημιούργησε το gitops-flow.md με την ακόλουθη ροή:

1. commit κώδικα,
2. CI: build, test, scan,
3. push του image στο registry,
4. υπολογισμός digest,
5. pull request για αλλαγή manifest,
6. review και έγκριση,
7. GitOps sync,
8. ανίχνευση drift,
9. rollback μέσω Git revert.

Τεκμηρίωσε identities και δικαιώματα:

Εργασία D2: Πρότυπο tenant

Δημιούργησε το tenant-standard.md με ένα πρότυπο Namespace για ομάδα.

Απαιτούμενα στοιχεία:

• Labels του Namespace,
• owner Annotation,
• Label κόστους,
• ResourceQuota,
• LimitRange,
• Role και RoleBinding,
• NetworkPolicy Default Deny,
• Pod Security Labels,
• πρότυπο για αιτήματα Ingress/Gateway,
• διαδικασία εξαιρέσεων.

Περιέγραψε σαφώς ποιοι έλεγχοι σχεδιάζονται στο Professional και ποιοι ελέγχονται ή επιβάλλονται αυστηρότερα στο Advanced + Security.

Εργασία D3: Αξιολόγηση Operator

Δημιούργησε το operator-review.md για έναν υποθετικό database-operator.

Αξιολόγησε:

• εγκατεστημένα CRDs,
• απαιτούμενα ClusterRoles,
• Custom Resources,
• Conditions και Events,
• σημασία για backup,
• κινδύνους upgrade,
• κινδύνους απεγκατάστασης,
• δυνατότητα υποστήριξης tenants,
• κριτήρια διακοπής πριν από τη χρήση σε παραγωγή.

Εργασία D4: Backup και disaster recovery

Δημιούργησε το dr-runbook.md με δύο σενάρια:

1. restore ενός μεμονωμένου Namespace,
2. restore ολόκληρου cluster.

Για κάθε σενάριο τεκμηρίωσε:

• κατηγορίες δεδομένων,
• απαιτούμενα backups,
• σειρά restore,
• επικύρωση,
• παραδοχές RTO/RPO,
• κινδύνους,
• τεκμήρια.

Οι κατηγορίες δεδομένων πρέπει να περιλαμβάνουν τουλάχιστον την κατάσταση Git, το etcd, δεδομένα PVC, Secrets, CRDs και εξωτερικά συστήματα.

Εργασία D5: Ανάλυση κόστους

Δημιούργησε το cost-review.md.

Αρχική κατάσταση:

• πολλά Pods έχουν υψηλά Requests και χαμηλή πραγματική χρήση,
• υπάρχουν αχρησιμοποίητα PVCs,
• λειτουργούν αρκετοί εξωτερικοί load balancers,
• τα dev workloads εκτελούνται συνεχώς,
• δεν υπάρχει αντιστοίχιση showback ανά Namespace.

Τεκμηρίωσε:

• πηγές κόστους,
• τεχνικά σημεία μέτρησης,
• προτάσεις rightsizing,
• κινδύνους από ανεπαρκή requests,
• μοντέλο showback,
• σχέδιο ενεργειών με προτεραιότητες.

Εργασία D6: Παράδοση λειτουργίας

Δημιούργησε το handover.md για ένα δεύτερο άτομο που θα αναλάβει τη λειτουργία.

Απαιτούμενο περιεχόμενο:

• επισκόπηση πλατφόρμας,
• κρίσιμα add-ons,
• γνωστά SLOs,
• διαδρομές alerting,
• παράθυρα upgrades,
• ευθύνη για backup και restore,
• τα 5 σημαντικότερα runbooks,
• κριτήρια διακοπής,
• ανοιχτοί κίνδυνοι.

9. Βαθμολόγηση

10. Κριτήρια αυτόματης αποτυχίας

Η αξιολόγηση θεωρείται αποτυχημένη ανεξάρτητα από τη βαθμολογία όταν:

• ο σχεδιασμός αντιμετωπίζει τα Namespaces ως πλήρη απομόνωση,
• το CI λαμβάνει μόνιμα και απεριόριστα δικαιώματα cluster-admin,
• το σχέδιο backup δεν περιλαμβάνει δοκιμή restore,
• δεν υπάρχουν κριτήρια διακοπής για upgrades,
• δεν έχουν οριστεί υπεύθυνοι για τα κρίσιμα add-ons,
• ρυθμιζόμενα δεδομένα τοποθετούνται σε κοινόχρηστο production περιβάλλον χωρίς ελέγχους ή ανάλυση κινδύνου.

11. Λίστα ελέγχου εξεταστή

• Τα Managed, Self-managed και Hybrid αξιολογούνται μαζί με τις αντισταθμίσεις τους.
• Ο διαχωρισμός clusters και περιβαλλόντων αιτιολογείται.
• Τα Node Pools καλύπτουν σύστημα, τυπικές εφαρμογές, CPU workers και stateful workloads.
• Τα add-ons έχουν υπευθύνους, κρισιμότητα, SLO ή λειτουργικό στόχο και διαδρομή upgrade.
• Το upgrade runbook περιέχει έλεγχο deprecations, CRDs/webhooks, backup, staging και βήματα upgrade των Nodes.
• Το observability περιλαμβάνει metrics, logs, traces, Events, alerts και runbooks.
• Η ροή GitOps διαχωρίζει το CI από τα δικαιώματα του cluster.
• Το πρότυπο tenant περιλαμβάνει RBAC, Quota, LimitRange, NetworkPolicy και Pod Security.
• Το runbook disaster recovery καλύπτει restore Namespace και cluster.
• Η ανάλυση κόστους περιλαμβάνει rightsizing, αχρησιμοποίητους πόρους και showback.
• Το έγγραφο παράδοσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί από άλλο άτομο λειτουργίας.